تو روح غربتا انگیز غروبی نوای درد خیز تارو پودی به محراب عبادت های قلبم تو تنها عابد پاییز بودی

بر سنگ مزارم بنویسیدکه آشفته دلی خفته در این خلوت خاموش 

                                                                                     او زادۀ غم بود و ز غم های جهان گشت فراموش

من می خوابم که تو را در خواب ببینم 

                                               بیشتر می خوابم که بیشتر  تو را در خواب ببینم 

اگر بدانم مردگان خواب میبینن 

                                      من می میرم تا تو را همیشه در خواب ببینم